کلاهدار

کلاهدار. [ ک ُ ] ( نف مرکب ) آنکه کلاه بر سر دارد. ( فرهنگ فارسی معین ). دارنده کلاه. || کنایه از پادشاه. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ). کنایه از پادشاه. سلطان. ( فرهنگ فارسی معین ). تاجدار. و رجوع به کلاه و کلاهداری شود.

( ~. ) (ص. ) پادشاه، سلطان.

۱. کسی که کلاه بر سر دارد.
۲. [مجاز] پادشاه.

( صفت ) ۱ - آنکه کلاه بر سر دارد. ۲ - پادشاه سلطان.

پادشاه، سلطان.

💡 قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن بکش به جیب سر خود کلاهداری کن

💡 به تیغ تو که جهان با کلاهداری خویش ز بیم اوست بهم در شده چو چین قبا

💡 باریکتر ز موی بسی راز است زیر کلاهداری و سرداری