چاوش

چاوش. [ وُ ] ( ترکی، ص، اِ ) نقیب لشکر. ( آنندراج ) ( غیاث ). چاووش. ( ناظم الاطباء ). نقیب سپاه. ( فرهنگ نظام ). آنکه در جنگ فرمان حمله دهد و سپاهیان را تشجیع و تشویق کند

(وُ ) [ تر. ] (ص. اِ. ) ۱ - پیشرو لشکر و قافله. ۲ - کسی که پیشاپیش قافله یا کاروان زایران حرکت کند و آواز خواند. ۳ - حاجب.

= چاووش: ز دل دادن چاوشان دلیر / دلاورشده گور بر جنگ شیر (نظامی۵: ۸۰۱ )، نفیر چاوشان ز «دور شو، دور» / ز گیتی چشم بد را کرده مهجور (نظامی۲: ۲۵۴ ).

( صفت اسم ) ۱- پیشرو لشکر و کاروان نقیب قافله. ۲- کسی که پیشاپیش قافله یا زوار حرکت کند و آواز خواند. ۳- حاجب.

💡 نفیر چاوشان از دور شو دور ز گیتی چشم بد را کرده مهجور

💡 گر حاجب و چاوش تو ای ناصر دین برکشور روم و چین گشایند کمین

💡 یک قائد از جنیبت خاصت بود نیال یک چاوش از سواد سپاهت تکین بود