پریشیده

پریشیده. [ پ َ دَ / دِ ] ( ن مف ) پراشیده. پریشان شده. متفرق گشته. متفرق ساخته. پراکنده شده:
گفت بر پرنیان ریشیده
طبل عطار شد پریشیده.عنصری.پریشیده عقل و پراگنده هوش
ز قول نصیحت گر آکنده گوش.سعدی ( بوستان ). || افشانده. برباد داده:
برون آمد از خیمه و زان دو زلف
بنفشه پریشیده بر نسترن.( از لغت نامه ٔاسدی ).من عاشق آن ترک پریزاد که او را
هم جعد پریشیده و هم زلف خمیده ست.معزی.

(پَ دِ ) (ص مف. ) ۱ - پریشان شده. ۲ - برباد داده.

۱. پریشان شده، آشفته: پریشیده عقل و پراکنده هوش / ز قول نصیحت گر آکنده گوش (سعدی۱: ۱۰۳ ).
۲. پراکنده.

( اسم ) ۱-پریشان شده متفرق شده پراگنده شده. ۲- بر باد داده افشانده.

{perturbed} [علوم جَوّ] حالت سامانه ای که دچار پریشیدگی شده باشد

پریشان شده.
برباد داده.

💡 خیری به مرغزار پراکنده زر ناب سنبل به جویبار پریشیده مشک چین

💡 با طره شوریده با زلف پریشیده با لعل لب میگون با جام شراب آمد

💡 تو زنهار از پرده بیرون میا پریشیده مو چهره پر خون میا

💡 با زلف پریشیده چه اندیشه کنی باز کش گاه سرافکنده کنی گه بفرازی

💡 چنانکه زلف پریشیده تو بر رخسار میان شک و یقین امتیاز برخیزد

💡 پریشیده گسیویش از انقلاب ز گلبرگ رخساره اش رفته آب