پرکر

پرکر. [ پ َ ک َ ] ( اِ ) انتظار و منتظر بودن و چشم براه داشتن. ( برهان ). و رجوع به پرخر شود.

(پَ کَ ) (اِمص. ) منتظر بودن، چشم به راه داشتن.

( اسم ) انتظار منتظر بودن چشم براه داشتن.

منتظر بودن، چشم به راه داشتن.

💡 در مشرب‌کمظرفان بیمغزی فطرت بود پرکرد صدا آخر پیمانهٔ منصوری

💡 جان همچو ایوب نبی در ذوق آن لطف و کرم با قالب پرکرم خود اندر بلا پا کوفته

💡 صرف نقصانیم دیگر ازکمال ما مپرس عشق پرکرده ست آغوش هلال از ماه ما

💡 از تجهیزات اختصاصی برای نگهداری و پرکردن باک ادبلو استفاده گردد

💡 زان جهان پرکرده‌ام از شکر شکرت که من بسته‌ام در استخوان چون پسته مغز نعمتت

💡 ای پیش‌ گل ز مشک سپرکرده روز و شب مشک تو گل سپر شد و عشق تو دل سپر