وطن کردن

( ~. کَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) ۱ - مسکن گرفتن. ۲ - جایی را به عنوان میهن انتخاب کردن.

(مصدر ) ۱- اقامت کردن درجایی مسکن گرفتن: (( چو وحشی وطن کن بدست خموشی مکن ناله از دست بی خانمانی ) ). ( وحشی )

مسکن گرفتن.
جایی را به عنوان میهن انتخاب کردن.

💡 از در دین و وطن کردند با اهل وطن آنچه بوسفیانیان کردند با آل علی

💡 از حریر و کتان کفن کردند در یکی قبرشان وطن کردند

💡 حبذا یثرب که تا یکدم کنم آنجا وطن عمرها ترک اقامت در وطن کردن توان

💡 ز ایمنی به وطن کردن اندر آمد باز به نام عدل تو ای یادگار نوشروان

💡 سعیدا کار خامان نیست در آتش وطن کردن که عاشق چون سپند از دانه‌ها برچیده می‌باید