هرزه لای

هرزه لای. [ هََ زَ / زِ ] ( نف مرکب ) آنکه بیهوده سخن می گوید و پوچ میگوید. ( ناظم الاطباء ):
ز درد روبه عشقش چو شیر می نالم
اگر چه همچو سگم هرزه لای میداند.سعدی.رجوع به هرزه لا شود.

( ~. ) (ص فا. ) بیهوده گو، یاوه گو.

یاوه گو، بیهوده گو.

( هرزه لا ی ) (صفت ) هرزهگوی بیهودهگو: ((مسیحم که گاه ازیهودی هراسم گه ازراهب رزهلامیگریزم. ) ) (خاقانی )

بیهوده گو، یاوه گو.

💡 با این همه شرح حال شرطست شرطی نه که طبع هرزه لاید

💡 ز درد روبه عشقت چو شیر می‌نالم اگر چه همچو سگم هرزه لای می‌داند

💡 سخن سرای که وردش ثنای تو نبود میان اهل سخن هرزه لای چون جرس است

💡 هزار مرتبه وقت خوشم عزیزتر است از آنکه گوش بگفتار هرزه لای کنم