نوافل

نوافل. [ ن َ ف ِ ] ( ع اِ ) ج ِ نافلة. عبادات مستحب. رجوع به نافلة شود: و به ایفای نذور و نوافل قیام کرد. ( سندبادنامه ص 279 ). || ج ِ نافله، به معنی نبیره و فرزندزاده: در میهنه در منزل خواجه مؤید که از نوافل شیخ ابواسعید ابوالخیر است نزول فرموده بودند. ( انیس الطالبین ص 105 ).

(نَ فِ ) [ ع. ] (اِفا. ص. ) جِ نافله، نمازهای سنت که واجب نباشد، نمازهای مستحب.

= نافله

جمع نافله
(اسم صفت ) جمع نافله نمازهای سنت که واجب نباشدنمازهای مستحب.

[ویکی شیعه] نوافل (ابهام زدایی). نوافل ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد، اما بیشترین کاربرد آن درباره نمازهای مستحبی است.

جِ نافله؛ نمازهای سنت که واجب نباشد، نمازهای مستحب.

💡 چه در فرایض چه در نوافل ز مهر آن شه مباش غافل چرا که دارد ولای او را بهر عبادت خدا مقدم

💡 برخاستم و نماز را بیاراستم با جمع قوافل فرایض و نوافل بگزاردم و روی بترتیب کار و تعبیه و تدبیر کارزار آوردم، یکی سنان رومی میزدود و دیگری عنان عقیلی می گشود، چون تنگ بر تازیان ننگ کردیم و رای و عزم جنگ نمودیم.

💡 شهرت ابن طفیل بیشتر به دلیل کتاب فلسفیش به نام حی بن یقظان می‌باشد که در اوضاع و احوالی که گفته شد نوشته شد. در این کتاب بعد از بیان یک مقدمه که نشات فلسفه در غرب اسلامی را بیان می‌کند، به بیان فلسفهٔ نوافلاطونی خود در مقام یک افسانه می‌پردازد. رساله حی بن یقظان مهم‌ترین اثریست که اندیشه‌های ابن طفیل را می‌توان درآن یافت.

💡 دوران صوری از اواسط سدهٔ ۲۰ میلادی آغاز شد و بر روی اجزای بنیادی هنر و کارهای هنری تمرکز می‌کرد مانند رنگ، شکل، بافت، خط‌ها و … در این دوران توجه بر روی مواد اولیه و فضایی بود که کار هنری ایجاد می‌کرد. باوهاوس در این زمینه بسیار شناخته شده‌است. در این حالت هنر برپایهٔ منطق، ریاضیات و فلسفه نوافلاطونی است که البته در آن دوران بسیار فراگیر بود.