نشئه

( نشئة ) نشئة. [ ن َ ءَ / ءِ ] ( از ع، اِ ) نشاءة. || حالت کیف آمیخته به رخوتی که بر اثر استعمال تریاک و امثال آن در شخص استعمال کننده مخدّرات پیدا شود. رجوع به نشاءة و نشوة شود:
هر کس به نشئه ای تاخت با نشئه کار خود ساخت
منهم زدم به وافور پک بی شمارو بی مرّ.ایرج.
نشئة. [ ن َ ءَ / ءِ ] ( از ع، اِ ) حالت سرور و فرحی که از خوردن مسکرات پدید می آید. ( ناظم الاطباء ). رجوع به نشأه و نشوه شود. || آفرینش. ( ناظم الاطباء ).
- آن نشئه؛ قیامت. ( ناظم الاطباء ).
- این نشئه؛ این جهان. ( ناظم الاطباء ).

(نَ ئِ ) [ ع. نشأة ] (اِمص. ) سرخوشی، حالت خوشی و کیفی که بر اثر استعمال مواد مخدر یا مشروبات الکلی به وجود می آید.

ماخوذ از عربی: حالت سرور و فرحی که از خوردن مسکرات پدید می آید. یا آفرینش.

سرخوشی، حالت خوشی و کیفی که بر اثر استعمال مواد مخدر یا مشروبات الکلی به وجود می‌آید.

💡 نشئهٔ آسودگی در ساغر یأس است و بس راحت جاوید دارد هرکه بیدل می‌شود

💡 آنجا که فنا نشئهٔ اسرار تو دارد پیمانه‌کش جوش بهار است خزان‌ها

💡 شب وصلش نبودم باخبر از نشئهٔ مجلس سعیدا بر دل امروز یاد صحبت دوشم

💡 از تبسم لعل او تا نشئه از مل می‌کشد چهره مینا عرق از شرم قل‌قل می‌کشد

💡 نشئه خیزد زمی و می زعنب آن از تاک تاک از اصل برومند و تو اصل تاکی

💡 هم زخم ز شست تو شود مایهٔ مرهم هم زهر ز دست تو دهد نشئهٔ تریاک