مفتش

مفتش. [ م ُ ف َت ْ ت ِ ] ( ع ص ) جوینده. کاونده. ( از آنندراج ). کسی که می جوید و می کاود و تفتیش می نماید. ( ناظم الاطباء ). پژوهنده. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به تفتیش شود. || ( اصطلاح اداری در گذشته ) بازرس. کسی که از طرف وزارتخانه ها و اداره ها به کارهای کارمندان و کارکنان رسیدگی کرده درستی یا نادرستی کارهای آنها را به مقامات مربوط آگهی می دهد. ( ترمینولوژی حقوق تألیف جعفری لنگرودی، ذیل بازرس ). و رجوع به بازرس شود. || مباشر و سرکار و ناظر. ( ناظم الاطباء ).

(مُ فَ تِّ ) [ ع. ] (اِفا. ) تفتیش کننده، بازرس.

۱. تفتیش کننده، جستجوکننده، کاوش کننده.
۲. [منسوخ] بازرس.

تفتیش کننده، جستجوکننده، کاوش کننده، بازرس
( اسم ) ۱ - تفتیش کننده جستجو کننده. ۲ - بازرس جمع: مفتشین.
جوینده و کاونده

💡 جزو جزوش را مفتش باز بیند تا مباد کاندر آنجا نردبان و نیزه‌ای پنهان بود

💡 سر ز شکر دین از آن برتافتی کز پدر میراث مفتش یافتی

💡 قدر عمر خود چرا نشناختی ضایعش کردی و مفتش باختی

💡 دل من تا بود مفتش عشق مدحت میر افتتاش منست