معسر

معسر. [ م ُ س ِ ] ( ع ص ) درویش. ( دهار ).درویش تنگدست. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). دست تنگ. آنکه در تنگی است. آنکه در سختی است. مقابل موسر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
از سواد شب برون آرد نهار
وز کف معسر برویاند یسار.مولوی. || ( اصطلاح حقوقی ) کسی است که بواسطه عدم کفایت دارایی یا دسترسی نداشتن به مال خود قادر به پرداخت هزینه دادرسی یا دیون خود( اعم از محکوم ٌبه و اوراق لازم الاجرای ثبت و مالیات ) نباشد. ( از ترمینولوژی حقوق تألیف جعفری لنگرودی ):
وام دارشرح این نکته شدم
مهلتم ده معسرم زان تن زدم.مولوی.غریم مقر بر غارم معسر صبر کند. ( مجالس سعدی ص 22 ). رجوع به اعسار شود.
معسر. [ م ُ ع َس ْ س َ ] ( ع ص ) دشوار. ( غیاث ) ( آنندراج ):
آن میسر نبود اندر عاقبت
نام او باشد معسر عاقبت
تو معسر از میسر بازدان
عاقبت بنگر جمال این وآن.مولوی ( مثنوی چ رمضانی ص 12 ).و رجوع به تعسیر شود.
معسر. [ م ِ س َ ] ( ع ص ) مرد تنگ گیر غریم را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مردی که برغریم تنگ گیرد. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).

(مُ س ) [ ع. ] (اِفا. ) درویش، تنگدست.
(مُ عَ سِّ ) [ ع. ] (اِفا. ) سخت کننده، دشوارکننده.

۱. (حقوق ) کسی که دچار تنگدستی شده باشد و از عهدۀ ادای قرض خود برنیاید.
۲. [قدیمی] نیازمند، تنگ دست.
دشوار.

نیازمند، تنگدست، کسی که دچارتنگدستی شده باشدوازعهده ادائ قرض خودبرنیاید
( اسم ) سخت کننده دشوار کننده.
مرد تنگ گیر غریم را مردی که بر غریم تنگ گیرد.

💡 و قال «من احب ان تستجاب دعوته و تکشف کربته فلییسر علی المعسر»

💡 جیش سالاری پیدا شد و تاراجم کرد مفلس و معسر و بی مایه و محتاجم کرد

💡 جود محمودی در آغاز جهانگیریش بود چون فزون شد گنج‌، رادی رفت و آمد معسری

💡 و روی عنه صلّی اللَّه علیه و آله و سلم «من شدد علی امری فی التقاضی اذا کان معسرا شدد اللَّه عز و جل علیه فی قبره»

💡 قال رسول اللَّه صلّی اللَّه علیه و آله و سلم «من انظر معسرا او ترک له، کان فی ظل اللَّه و کنفه یوم القیمة»

💡 وام‌دار شرح این نکته شدم مهلتم ده معسرم زان تن زدم