مشیر

مشیر. [ م ُ ] ( ع ص ) صاحب مشورت و مشورت کننده. ( غیاث ) ( آنندراج ). مشورت کننده و تدبیرکننده و وزیر و صاحب مشورت. ( ناظم الاطباء ). اسم فاعل است بمعنی مشورت کننده، و در اصطلاح ارباب سیاست فوق وزیر است. ( از محیطالمحیط ):
هشیاردر مشاورت شه بود از آنک
اندرخور مشاورت شه بود مشیر.فرخی.عبدوس کدخدا و مشیر و مدبر آن لشکر است. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 448 ).
طبیعت ندانم چه باشد مشیر
اگر تو بدانی بگویم رواست.ناصرخسرو.تو را بدانچه کنی رای پیر و بخت جوان
به حل و عقد ممالک مشیر باد و مشار.مسعودسعد.معین اوست فلک چون مشیر اوست جهان
یکی چه نیک معین و یکی چه نیک مشیر.مسعودسعد.مشیر و ندیم و مونس او کسانی بودند که هم به عقل و هم به فضل و ذکا و زبان دانی و آداب نفس آراسته بودندی. ( فارسنامه ابن البلخی ص 72 ).
فضل و دولت را مداری ملک و ملت را مشار
دین و دولت را پناهی عز و حشمت رامشیر.سنایی.... به وزیر و مشیرو به معاونت و مظاهرت محتاج نگشت. ( کلیله و دمنه ).
به هر گناه مشارالیه خلق شدم
از آنکه وسوسه دیو بُد مشیر مرا.سوزنی.این حدیث آمد دراز ای ناگزیر
بازگو اضلال فرعون و مشیر.مولوی.ظهیر سریر سلطنت ومشیر تدبیر مملکت. ( گلستان ).
- مشیران سلطنت؛ وزیران دانا و آگاه. ( ناظم الاطباء ).
|| اشارت کننده. ( غیاث ) ( آنندراج ). با دست اشاره کننده، و هر چیزی که بدان اشاره میکنند. ( ناظم الاطباء ).

(مُ ) [ ع. ] (اِفا. ) مشورت کننده، تدبیرکننده.

۱. اشاره کننده.
۲. مشورت کننده.

اشاره کننده، مشورت کننده
( اسم ) ۱ - اشاره کننده. ۲ - مشورت کننده: رای زننده: صاحب الرای والکمالات مبارک مشیر همایون وزیر... جمع: مشیرین.

اسم: مشیر (پسر) (عربی) (تلفظ: mošir) (فارسی: مشير) (انگلیسی: moshir)
معنی: مشورت کننده، تدبیر کننده، ( در قدیم ) آن که در کارها با او مشورت می کنند، رای زننده