محتشم

محتشم. [ م ُ ت َ ش َ ] ( ع ص )دارای حشمت. بااحتشام. باحشمت. ( از منتهی الارب ). زبردست و توانا و بزرگ و دارای خدم و حشم بسیار. ( ناظم الاطباء ). صاحب خدم و حشم. ( غیاث ). با شوکت و دبدبه.بشکوه. باشکوه. باشکه. باجلالت. باعظمت

(مُ تَ شَ ) [ ع. ] (اِفا. ) ۱ - توانا و بزرگ. ۲ - دارای خدم و حشم بسیار، باشکوه و جلال.

۱. باحشمت، دارای شکوه.
۲. دارای خدم وحشم زیاد.
۳. [مجاز] ثروتمند.

شمس الشعرای کاشانی شاعر اوایل عهد صفوی ( ف. ۹۹۶ ه.ق.۱۵۸۷/ م. ) وی بیشتر به سرودن مدایح و مراثی اهل بیت می پرداخت و بهترین اشعار او در همین زمینه است. مهمترین مراثی وی دوازده بند است که ترکیب بندی است در مرثیه شهیدان کربلا. دیوانی مشتمل بر قصاید و غزلیات متوسط از او در دست است قسمت قصاید را جامع اللطایف و غزلیات را نقل عشاق نامیده است.
خشمگین، خشمناک، باحیا، باحشمت
( اسم ) ۱ - حشمت و شکوه دارنده ذو احتشام: و تمامی ممالک غزنین و... در ضبط فرمانبرداری آن شاهانشاه محتشم... آمد... ۲ - خداوند خدم و حشم. جمع: محتشمین.
فرزند میرزا هادی است

اسم: محتشم (پسر) (عربی) (تلفظ: mohtašam) (فارسی: محتشم) (انگلیسی: mohtasham)
معنی: دارای حشمت و شکوه، با حشمت، ( در قدیم ) دارای خَدَم و حَشَم زیاد، ( به مجاز ) بزرگ و توانگر و ثروتمند، ( اَعلام ) محتشم: ( = محتشم کاشانی ) [قرن هجری] شاعر مرثیه سرای ایرانی، که به ویژه بند او در مرثیه ی شهیدان کربلا معروف است، دیوانش به نام جامع الطایف چاپ شده است، ( در اعلام ) شمس الشعرای کاشانی، شاعر اوایل عهد صفوی، مشهور به محتشم کاشانی

💡 محتشم را دم آخر چو رسیدی بر سر آن قدر بر سر اوباش که از هم گذرد

💡 در برم بهر خدمت شایسته رقیب ای محتشم تو این همه بایسته بوده‌ای

💡 سرو بلند بین که چه رفتار می‌کند وآن ماه محتشم که چه گفتار می‌کند