فضه

( فضة ) فضة. [ ف ِض ْ ض َ ] ( ع اِ ) سیم. ج، فضض. ( منتهی الارب ). عنصر معروف سپیدی است که نزدیکترین فلزات به طلاست و از آن انواع سکه و زیورها و ظروف سازند. ( از اقرب الموارد ). رجوع به نقره شود. || زمین سنگلاخ سوخته بلند. ( منتهی الارب ). ج، فضض، فضاض. ( از اقرب الموارد ). || حقوقی بود که در زمان صفویه در بنادر خلیج فارس از کشتیها گرفته می شد. ( یادداشت مؤلف ).
فضة. [ ف َض ْ ض َ ] ( ع اِ ) زمین سنگلاخ سوخته بلند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
فضة. [ ف ِض ْ ض َ ] ( اِخ ) در افسانه ها، نام خادمه حضرت فاطمه ( س ) دختر پیامبر اسلام ( ص ) است.
- امثال:
امروز کار خانه با فضه است؛ در مورد کسی گویند که گاهگاه کاری غیر از وظیفه خود را به عهده گیرد. مأخوذ از این روایت است که حضرت فاطمه ( س ) یک روز کارهای خانه را خود به عهده می گرفت و یک روز به عهده فضه می گذاشت. ( از یادداشتهای مؤلف ).

(فِ ضِّ ) [ ع. فضة ] (اِ. ) نقره، سیم.

اسم: فضه (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: fezze) (فارسی: فِضه) (انگلیسی: fezze)
معنی: نقره، سیم، نام خادم حضرت فاطمه ( س )، ( در قدیم ) به معنای نقره و سیم، نقره سیم

💡 نمود فضه بر زینب این چنین بنیاد که ای غمینه غم تازه‌ات مبارک باد

💡 برفت از سر زینب در این مقدمه هوش کشید از دل پردرد سوی فضه خروش

💡 بذله ای از بذل او سرمایه صد مفلس است فضه ای از فضل او پیرایه صد فاضل است