لغت نامه دهخدا
فابردن. [ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) ببردن. بردن. وابردن. بازبردن. رجوع به فا و وا و باز شود.
فابردن. [ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) ببردن. بردن. وابردن. بازبردن. رجوع به فا و وا و باز شود.
(بُ دَ ) (مص م. ) بردن، باز بردن.
( مصدر ) ببردن بردن وابردن باز بردن.
بردن، باز بردن.
💡 طریق عشق جفا بردن است و جانبازی دگر چه چاره که با زورمند برنایند
💡 به گیتی بتر زین نباشد بدی جفا بردن از دست همچون خودی
💡 هرکجا سیلی قفا بردن به پیش هر کجا تیغی زدن بر فرق خویش
💡 همیشه بار جفا بردن و نیاسودن همیشه رنج طلب کردن و نرنجیدن
💡 چو زاو کرده باشم تحمل بسی توانم جفا بردن از هر کسی
💡 ضرورتست بلا دیدن و جفا بردن ز دست آنکه ندارد به حسن همتایی