غیژ

غیژ. ( اِ صوت ) در تداول عوام، آواز طولانی تند رفتن چیزی سخت در هوا مانند آواز سنگ فلاخن.( از فرهنگ نظام ). حکایت صوت گلوله تفنگ و امثال آن گاه شکافتن هوا. غژ. رجوع به غژ شود. || ( فعل امر ) فعل امر از غیژیدن. رجوع به غیژیدن شود.

(اِصت. ) (عا. ) آواز طولانی تند رفتن چیز سخت در هوا.

۱. [عامیانه] صدای گلولۀ تفنگ و مانند آن هنگام شکافتن هوا.
۲. (بن مضارعِ غیژیدن ) [قدیمی] = غیژیدن

( اسم ) آواز طولانی تند رفتن چیزی سخت در هوا مانند آواز سنگ فلاخن.

💡 لَنگ و لوک و خفته‌شکل و بی‌ادب سوی او می‌غیژ و او را می‌طلب

💡 عور و تور و لنگ ولوک و بی ادب سوی او می غیژ و او را می طلب

💡 لنگ و لوک و خفته شکل و بی ادب سوی او می غیژ و او را می طلب

💡 لنگ و لوگ و خفته شکل و بی ادب سوی او می غیژ و او را می طلب

💡 مغیژ اینهمه چون‌ کودکان به زور سرین که من به مغز تو سودای ام‌صبیانم