غوله

( غولة ) غولة. [ ل َ ] ( ع اِ ) مؤنث غول. غول ماده. مقابل غول نر. رجوع به غول شود.
غوله. [ ل َ / ل ِ ] ( اِ ) بمعنی غولَک. ( فرهنگ جهانگیری ) ( برهان قاطع ) ( آنندراج ). غُلَّک. طَبل. کولک. قُلَّک. رجوع به غولک و قلک شود. || انبار غله. ( فرهنگ جهانگیری ) ( برهان قاطع ) ( آنندراج ):
خشک زارا که کشتزار بود
هر کجا غوله غوله زار بود.سنایی ( از فرهنگ جهانگیری ).
غوله. [ غ َ / غُو ل َ / ل ِ ] ( ص ) مردم خام بیعقل. ( فرهنگ جهانگیری ). مردم بیعقل و خام و کودن. ( برهان قاطع ). با کلمه خُل مقایسه شود. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ).

(غُ لِ ) (ص. ) ۱ - خام، نارس. ۲ - بی عقل.

۱. خام، نارس.
۲. بی عقل، کودن.
= قلک

( اسم ) مونث غول ماده غول.

خام، نارس.
بی عقل.

💡 چندین هزار ترک تتاری نغوله را گیسو بریده بینی از آشوب کاکلش

💡 در این بیغوله جانم رفت از تن چنان کاینجا نماند حبّه ازمن

💡 چندین هزار ترک تتاری نغوله را گیسو بریده بینی ازآشوب کاکلش

💡 هزار دل ز سر شانه اش فرو بارد چو ترک سیم عذارم نغوله شانه کند

💡 دام صد نیرنگ باشد هر خم مرغوله اش فتنه ها زیر سر زلف پریشان خفته است