غزلی

مترادف‌ها

شعر، قصیده، قطعه

لغت نامه دهخدا

غزلی. [ غ َ لی ی ] ( ع ص نسبی ) کسی که پارچه سفید درست میکند. ( دزی ج 2 ص 211 ).
غزلی. [ غ َ زَ لی ی ] ( ص نسبی ) منسوب به غزل. رجوع به غزل شود.

فرهنگ فارسی

( صفت ) منسوب به غزل: اشعار غزلی.
کسی که پارچه سفید درست میکند

جمله سازی با غزلی

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 مطرب از گفته او گر غزلی خواهد خواند گوش دارید که در سخنش موزون شد

💡 ز شعر خود غزلی نزد یار بردم و گفت یکی بچشم رضا در نگر بشیرینی

💡 قدحی خوردم و صد نیش جفا کردم نوش غزلی خواندم و صد قول خطا کردم گوش

💡 گر در غزلی نامِ خط و زلف برم می‌دان که بهانه است، مقصود تویی

💡 غزلی گفتم و کلکِ تو مرا رسوا کرد گرچه هرگز هنری مردم رسوا نشود

💡 آن هنرمند توانست با استفاده از وزن و آهنگ خاص، یک سبک غزلی بسیار زیبا و پر از احساس در آثار خود ایجاد کند که مخاطبان را مجذوب می‌کرد.

💡 او برای ابراز عشق خود، تصمیم گرفت یک شعر غزلی و بسیار عاشقانه بنویسد تا تمام احساسات پنهان خود را در قالب کلمات موزون به نمایش بگذارد.

💡 در تحلیل متون کلاسیک، باید توجه داشت که هر اثر غزلی دارای ویژگی‌های ساختاری منحصربه‌فردی است که آن را از سایر قالب‌های شعری متمایز می‌کند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران