ظاهربین

ظاهربین. [ هَِ ] ( نف مرکب ) آنکه فقط صورت ظاهر را بیند و از باطن بیخبر ماند. ظاهری. قشری. خُشک.

(هِ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) آن که فقط به ظواهر امر توجه دارد، آن که قادر به دقت در عمق مسایل نیست.

کسی که فقط به ظاهر توجه می کند.

( صفت ) آنکه صورت ظاهر را بیند و از باطن بی خبر ماند ظاهری.

آن که فقط به ظواهر امر توجه دارد، آن که قادر به دقت در عمق مسائل نیست.

💡 بی نصیب است ز من دیده ظاهربینان می توان یافت به نور دل بیدار مرا

💡 خرقه درویشی ما چون زره زیر قباست پیش چشم خلق ظاهربین قباپوشیم ما

💡 با بصیرت، چشم ظاهربین نمی آید به کار روزنی حاجت نباشد خانه آیینه را

💡 عقده ما را رسول و نامه نتواند گشود بعد ظاهربین به چشم و دوری ما در دل است

💡 دیده روشندلان بی پرده می بیند لقا هست اگر در چشم ظاهربین نقابی در میان

💡 چشمِ ظاهربین ز پیری‌ها اگر تاریک شد منت ایزد را دلِ روشن به دست آمد مرا