شوربختی

شوربختی. [ ب َ ] ( حامص مرکب ) بدبختی. ( یادداشت مؤلف ). شوربخت بودن. تیره بختی. ( فرهنگ فارسی معین ). نکبت. ادبار. نحس بودن بخت. بدبختی. مقابل پیروزی. مقابل مقبلی:
ز گیتی مرا شوربختی است بهر
پراکنده بر جای تریاک زهر.فردوسی.که پیروزی و شوربختی ازوست
تن آسانی و رنج و سختی ازوست.فردوسی.یکی را دگر شوربختی بود
نیاز و غم و درد و سختی بود.فردوسی.که من با سپاهی بسختی درم
برنج و غم و شوربختی درم.فردوسی.سوی چشمه شوربختی شتابد
کرا آز باشد دلیل و نهازش.ناصرخسرو.کسی که باده کین تو نوش خواهد کرد
ز شوربختی دردی خورد هم از سر دن.سوزنی.چوابر از شوربختی شد نمکبار
دل از شیرین شورانگیز بردار.نظامی.و آن شیفته دل ز شوربختی
میکرد صبوریی بسختی.نظامی.میزد نفسی به شوربختی
میزیست بصد هزار سختی.نظامی.سعدی قلم بسختی رفته ست و شوربختی
پس هرچه پیشت آید گردن بنه قضا را.سعدی.

بدبختی، تیره بختی.

شور بخت بودن تیره بختی.

💡 نشد شیرینی گفتار من از شوربختی کم که بحر تلخرو شیرینی از گوهر نمی شوید

💡 سوختم از آتش دل در میان موج اشک شوربختی بین که در آغوش دریا سوختم

💡 شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد تلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

💡 شوربختی را چه سازم چاره نتوان ساختن چون نمک بر ریش آید در نمکدان کی شود

💡 هر آن نهال که از آب دیده پروردم ز شوربختی من شعله بار می آرد

💡 آن نمکهائیکه دیگ آرزو در کار داشت روزگار از شوربختی می کند در مرهمم