شهسواری

اسب‌سواری، سواری، جوانمردی

شهسواری. [ ش َ س َ ] ( حامص مرکب ) حالت و کیفیت شهسوار. || ( ص نسبی ) منسوب به شهسوار. || از مردم شهسوار.

حالت و کیفیت شهسوار.

شَهسَواری (chivalry)
 شهسواری درون مایۀ ادبیات غیردینی آن روزگار بود. در قرن ۱۱م شهسواران دارای وظایف و مسئولیت های بسیار بودند. حتی شاهان می بایست تعلیم شهسواری می دیدند و ابتدا در مقام «غلام بچه» و سپس «سپردار» ملازم شهسواران باشند تا سرانجام لیاقت دریافت مهمیز زرین را، که از نمادهای شهسواری بود، احراز کنند. شهسواران، پیش از احراز صلاحیت شهسواری و تقبل وظایف و امتیازات جدید، شبی را به مراقبه در زاویۀ کلیسا سپری می کردند. طی جنگ های صلیبی، مَرْتبت شهسواری حائز ارزش معنوی عمیقی شد، چنان که انگیزۀ شهسواران از پیکار با مسلمانان در فلسطین دفاع از مسیحیت بود.