شاخ

شاخ. ( اِ ) شاخه. شغ. شغه. غصن. فرع. قضیب. فنن. خُرص، خِطر. خَضِر. نجاة. عِرزال. بار.رجوع به بار شود. شاخ درخت. ( فرهنگ جهانگیری ) ( فهرست ولف ). فرع در مقابل تنه و نرد. در گنابادی معادل شاخه. ( حاشیه برهان قاطع چ معین، ذیل شاخ ). در تکلم شاخه است. در پهلوی شاخ ودر سنسکریت شاکها بوده. ( فرهنگ نظام ). شاخه و غصن وآنچه از تنه درخت روییده و بلند گردد. ( ناظم الاطباء ). معرب آن هم شاخ است.

شانه کشیدن ( ~. کِ دَ )(مص ل. ) تهدید کردن، قدرت خود را به رخ کشیدن.
[ په. ] (اِ. ) ۱ - شاخة درخت. ۲ - نوعی ابزار دفاعی استخوان مانند که بالای سر حیواناتی مانند گاو و گوزن و... می روید. ۳ - پاره، قطعه، شعبه.، ~ در آوردن کنایه از: بسیار تعجب کردن.، ~ ِ غول را شکستن کار فوق طاقت انجام دادن.، با ~ گاو درافتادن

💡 بسته همچون گردن و گوش عروس جلوه‌گر شاخ مرجان ارغوان و عقد گوهر یاسمن

💡 چون اوحدی از قامت او درد همی چین کین میوهٔ آن شاخ بلندست که کشتی

💡 منت یک گل ندارم بر سر از شاخ گلی باعث این، دست کوته شد، که عمر او دراز!

💡 پر قصر شه و کوی ‌گدا هر دو ضیا بخش بر شاخ ‌گل و برگ ‌گیا هر دو گهربار