سرفرازی

سرفرازی. [ س َ ف َ ] ( حامص مرکب ) فخر. افتخار. مفاخرت. مباهات:
پس ازچه رسد سرفرازی مرا
چو کوشش ترا گوی بازی مرا.اسدی.فخر ملکان شیرزاد شاهی
کو را رسد از فخر سرفرازی.مسعودسعد.و آنکه او پارسی است روزی دان
سرفرازی و نیک روزی دان.سنایی.نسازد عاشقی با سرفرازی
که بازی برنتابد عشق بازی.نظامی.من آرم در پلنگان سرفرازی
غزالان از من آموزند بازی.نظامی.توخود دانی که وقت سرفرازی
زناشویی به است از عشقبازی.نظامی.زمانه افسر رندی نداد جز به کسی
که سرفرازی عالم در این کله دانست.حافظ. || بلندمرتبه بودن. رفعت:
سپهر برین را همه سرفرازی
شد از همت قدر دهقان نمازی.سوزنی.

= سرافرازی

گردنفرازی افتخار سربلندی.

💡 کبر و ریا نمیکنم بر در کبریای او عزت و سرفرازیم مسکنت است و خوارئی

💡 چو باد ار طلب میکنی سرفرازی منه دل برین خاک و بگذر، که رستی

💡 سرفرازی ز قدت رتبه دیگر دارد سرو و شمشاد گر از پای نشینند رواست

💡 تو رادر جهان سرفرازی دهم ز زر و گهر بی‌نیازی دهم

💡 چو هدهد کنون می‌کنم سرفرازی به خاک کف پای بلقیس ثانی

💡 گویند کیست در شهر، غارتگر شکیبت سروی ست سرفرازی، شوخی ست خوش ادایی