سایل

سایل.[ ی ِ ] ( ع ص، اِ ) خواهنده. ( مهذب الاسماء ). || پرسنده. ج، سایلون. ( مهذب الاسماء ):
کدام سایل ازین موهبت شود محروم
که همچو بحر محیط است بر جهان سایل.سعدی.|| روان شونده. جاری. || گدا. دریوزه گر. برای تمام معانی رجوع به سائل شود.
سایل. [ ی ِ ] ( اِخ ) رجوع به سائل شود.
سایل. [ ی ِ ] ( اِخ ) شاعری است. در زمان شاه سلیمان از مشهد مقدس به اصفهان آمده در تکیه حیدری خانه چهارباغ بسر می برد:
گرفتمش سر راهی رسید و هیچ نگفت
عنان کشید و شکایت شنید و هیچ نگفت
بر طبیب حدیثی ز درد دل گفتم
گرفت نبضم و آهی کشید و هیچ نگفت.( آتشکده آذر چ شهیدی ص 88 ).سام میرزای صفوی در تحفه سامی وفات او را بسال 940 هَ.ق. نوشته است. ( حاشیه آتشکده آذر چ شهیدی ).

(یِ ) [ ع. سائل ] (اِفا. ) ۱ - سؤال کننده. ۲ - گدا.

سئوال کننده، پرسش، خواهنده، طلب احسان، گدایی
( اسم ) ۱ - سوال کننده پرسنده پرسش کننده. ۲ - گدا. یا سایل بکف. کسی که دست برای گدایی دراز کند و از مردم تقاضای احسان نماید. ۳ - کسی که طلب هدایت کند و آنچه میخواهد از خدا بخواهد. ۴ - یک طرف مناظره مستدل مقابل مجیب. توضیح: دو طرف مناظره را سایل و مجیب یا مستدل و مانع و هر کدام را به دیگری خصم خوانند.
شاعریست

💡 دامان سایل و کف ارباب حاجت است باشد محیط همت او را اگر کنار

💡 هست بی لفظ و عبارت نزد رایت جلوه گر شاهد مقصود سایل چون عروس بی نقاب

💡 یک بار رو چرا به در دل نمی کند آن سایلی که بر در هر خانه می شود

💡 اقتصار سایلان بر قوت از روی سکوت بخشش بی من و ایذا از کریمان خوش نماست

💡 آن نقطه موهوم که گویند دهانش، هیچ است و عجب این که کند حل مسایل