دربه در

(دَ. بِ. دَ ) (ص مر. ) کسی که از خانه و خاندان خود آواره شده.

۱. آواره، بی خانمان، کسی که از خانه و مسکن خود رانده و آواره شده باشد.
۲. (قید ) از این در به آن در، از یک خانه به خانۀ دیگر، در همه جا.
* دربه در شدن: (مصدر لازم ) [عامیانه، مجاز] سرگردان شدن.

💡 تا سر خود نسپردیم به خاک در دوست خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری

💡 حسودانش به عالم دربه در باد همه خاک مذلت شان به سر باد

💡 بگفت این سخن پهلوان با پسر که برخوان به پیران همه دربه در

💡 نشاط هر گذر و خوش دلی هر کویی برای یک نظرم دربه در چرا داری

💡 در وای غربت خوش دربه درم کرد در گوشه محنت جا داد مدامم

💡 آوارهٔ عالم، نگهی، ساخته ما را آن گوشه نشین، دربه در انداخته ما را