دانست

دانست. [ ن ِ ] ( مص مرخم ) مصدر مرخم از دانستن. علم. ذهن. اطلاع. آگاهی. نبال. نبالة. اذن.( منتهی الارب ). دانش و معرف. ( ناظم الاطباء ): موسی علیه السلام در مناجات گفت بار خدایا آدم را بید قدرت بیافریدی و با وی چنین و چنین کردی شکر تو چگونه کرد؟ گفت: بدانست که [ انعام ] از منست و آن دانست از وی شکر من بود. ( کیمیای سعادت ). ذبر؛ دانست چیزی. جحود؛ انکار کردن حق کسی را با علم و دانست خود. هرف؛ ستود بی دانست و خبر. فعله باذنی؛ کرد آنرا بدانست من. ( منتهی الارب ). || عمد. علم: اصله علماً؛ قتل کرد او را به دانست. ( از منتهی الارب ).

مصدر مرخم از دانستن

💡 که دانستم ز دلسوزان خود بیش گزیدم از همه بیگانه و خویش

💡 بگفت این‌ها و از موسی جدا شد ندانستش چه افتاد و کجا شد

💡 دل جوهر دانش بمی و روی نکو داد قدر خرد مصلحت آموز ندانست

💡 گرانجانی که رسم زاهدانست تو خود دانی که بسیاری نکردم

💡 جهان تیره شد پیش برگشته بخت بدانست آنگه که مردیست سخت

💡 ندانست کس گنج او را شمار ز یاقوت و ز تاج گوهرنگار