ذمام

ذمام. [ ذِ ] ( ع اِ ) حق. واجب. || حرمت. آب رو. || زینهار. ( دهار ) ( نطنزی ). ایلاف. ج، اَذِمّة. || چاههای اندک آب. || دیوان ذمام، ظاهراً دیوان رسیدگی به دعاوی بوده است.
ذمام. [ ذِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ ذمیم. و ذِمَّة.

(ذِ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - حق، واجب. ۲ - حرمت، آبرو. ۳ - زینهار، امان.

۱. حق.
۲. حرمت.
۳. واجب.
۴. زینهار.

حق، حرمت، واجب، ینهار، اذمه جمع
( اسم ) ۱ - حق واجب. ۲ - حرمت آبرو. ۳ - زینهار امان. ۴ - تامینی که مسلمانان در جهت دعوت بمتخاصمان دهند امان مطلق.

حق، واجب.
حرمت، آبرو.
زینهار، امان.

💡 و منه الملک محمل النواحی و منه الشرع مرعی الذمامی

💡 هر که او را دین بود مخلص بود در عهد تو تا که در دین مخلص عهدش همی خواهد ذمام

💡 زهی خصال تو زیباتر از وفای امید زهی نهاد تو نیکوتر از قضای ذمام

💡 و عن ابی بن کعب قال کان رسول اللَّه (ص) اذا ذکر احدا فدعا له بدا بنفسه، فقال ذات یوم رحمة اللَّه علی و علی اخی موسی لو لم یحمله الحیاء علی اخذ ذمامه الّا یصاحبه بعدها لرای من عجایب غیب اللَّه و علمه شیئا کثیرا.

💡 فقال لهم رسول اللَّه (ص) الکم عهد او ذمام فقالوا لا فخلّی سبیلهم فانزل اللَّه هذه الایة.

💡 و نیز او را امانی داده ام و دالت صحبت و ذمام معرفت بدان پیوسته