آزرده دل

( آزرده دل ) آزرده دل. [ زَ دَ / دِ دِ ] ( ص مرکب ) آزرده جان:
اگر برنخیزد به، آن مرده دل
که خسبند از او مردم آزرده دل.سعدی.

( آزرده دل ) ( ~. دِ ) (ص مر. ) رنجیده، ملول، آزرده خاطر.

( آزرده دل ) ۱. دلتنگ.
۲. ملول. رنجیده.

( آزرده دل ) ( صفت ) رنجیده ملول.
آزرده جان

آزرده‌دل
(مجاز): رنجیده، ملول، آزرده خاطر. ای تو دل آزار و من آزرده دل/ دل شده ز آزارِ دل‌آزار زار. «منوچهری»

💡 گلگشت چمن با دل آسوده توان کرد آزرده دلان را سر گلگشت چمن نیست

💡 زنهار، میازار دلم، میترسم گردد ز دل آزردنم، آزرده دلت!

💡 شبی شد گفت و گو بین زن و شوی در آن آزرده دل گشت آن بلاجوی

💡 حال من دل خسته خرابست، هلالی آزرده دلی دارم و غم خوار ندارم

💡 جانم آزرده دلم سوخته ستخوانم کوفت خانمانم را از گرد علایق همه روفت

💡 تا گروهی زیدآزرده دل از خار جفا چرخ از خاک بر انگیخت گلندامی چند