آگنده

( آگنده ) آگنده. [ گ َ دَ / دِ ] ( ن مف ) رجوع به آکنده شود.

( آگنده ) ( اسم ) ۱ - انباشته پر مملو ممتلی. ۲ - حشو در نهاده. ۳ - نهان کرده پوشیده مخفی. ۴ - مدفون دفین در خاک فرو برده. ۵ - نگار کرده ملون منقش. ۶ - مغزدار میان پر. ۷ - سخت فربه با گوشتی سخت پیچیده.

پر شده یا لبریز شده از چیزی بویژه کینه و دشمنی در دل. دو خونی همان با سپاهی گران/ برفتند آگنده از کین سران «فردوسی»
مترادف گند زدن کسی یا طایفه‌ای در زبان فارسی؛ ترجیحاً در این کلمه گند فردی از قوم «آ» که شاید قوم عا یا عاد باشد. عا گَندهِ. گند عا.

💡 سپه را ز دریا پراگنده کرد ز تاراج گنج خود آگنده کرد

💡 من او را بسان یکی بنده‌ام به مهرش روان و دل آگنده‌ام

💡 به آواز گفتند ما بنده‌ایم همه دل به مهر تو آگنده‌ایم

💡 دل از نور ایمان گر آگنده‌ای ترا خامشی به که تو بنده‌ای

💡 ز همشان پس آنگه پراگنده کرد همه بومش از مردم آگنده کرد