اباء
واژه اباء در زبان فارسی به معنای امتناع یا خودداری است و به حالتی اشاره دارد که فردی چیزی را نپذیرد یا از انجام آن خودداری کند.
معنی عمومی: اباء به معنای خودداری از قبول یا پذیرش چیزی است. این واژه میتواند به معنای اعتراض یا انکار نیز به کار رود. به عنوان مثال، اگر شخصی از پذیرفتن یک پیشنهاد یا درخواست خاص خودداری کند، میتوان گفت که او اباء کرده است.
کاربرد در متون دینی: در این زمینه اباء به معنای رد کردن یا انکار احکام یا دستورات خاصی به کار رود. به عنوان مثال، در قرآن کریم، این واژه به معنای خودداری از پذیرش حق یا انکار آن ذکر شده است. این مفهوم در متون دینی میتواند به معنای نپذیرفتن حقیقت یا آموزههای الهی باشد و به طور خاص به افرادی اشاره دارد که به رغم آگاهی از حقایق، از پذیرش آنها امتناع میکنند.
مترادفها
امتناع، خودداری، غرور، حیا
لغت نامه دهخدا
( آباء ) آباء. ( ع اِ ) ج ِ اَب. پدران.
فرهنگ معین
( آباء ) [ ع. ] ( اِ. ) جِ اَب.۱ - پدران، اجداد. ۲ - کشیشان.
جمله سازی با اباء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بمن یکدیگر را شفیع باشید، تا مزد یابید، و اللَّه خود بر زبان رسول خویش از اجابت و اباء آن راند که خود خواهد.
💡 گرچه نبود حاصلی جز یأس از وصلش مرا بیاباء همچون نگه هرسوی میتازم هنوز