شب کردن

شب کردن. [ ش َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) صحبت داشتن با کسی در شب. ( از بهار عجم ). صحبت در شب. ( فرهنگ نظام ):
خلوتی ساختند و شب کردند
مادر پیر را طلب کردند.امیرخسرو دهلوی.کردم به ذوق شادی شب با سگان کویش
صحبت بهم خوش آید یاران باوفا را.کاتبی.|| وارد شدن در شب. ( فرهنگ نظام ). || شب به روز کردن. تمام شب به سر بردن به شغلی. ( بهار عجم ):
شب تا به روز بودم من مبتلای هجران
تو شب به روز کردی با مبتلای دیگر.لسانی. || شب را در بیرون خانه به سر بردن. ( یادداشت مؤلف ):
ور شب کنم از خانه به جای دگر آیم
او شب کند از خانه به جای دگر آید.فرخی.

(شَ. کَ دَ ) (مص ل. ) شب را به روز آوردن.

شب را به روز آوردن.

💡 نگاه از بام بر بومش بنتوان جز بشب کردن؟ نگاه از بوم بر بامش نشاید جز ستان کردن

💡 چو شب کردند در شبدیر روز خصم بیدولت که آن شب را نخواهد دید هرگز هیچ کس پایان

💡 چون پریزادان چنین دیدند کار نیمشب کردند از آن کشور فرار

💡 السلام ای آن که بهر فرش راهت بافت دهر اطلسی را کش ز شب کردند تار از روز پود

💡 همه مردان بشب کردند این راه رسیدند آنگهی در حضرت شاه