لغت نامه دهخدا
سنبوت. [ سَم ْ ن َ ] ( ع ص ) مرد خشمناک. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
سنبوت. [ سَم ْ ن َ ] ( ع ص ) مرد خشمناک. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
(سَ ) (اِ. ) هیکل، نمود، نمودار.
نمود، هیکل: چون تو از خوان شرع بی قوتی / تو و سالوس و کبر و سنبوتی (سنائی: ۱۳۲ ).
هیکل، نمود، نمودار.
💡 تو چه مردان قوّت و قوتی مرد سنبیدنی و سنبوتی
💡 چون تو از خوان شرع بیقوتی تو و سالوس و کبر و سنبوتی