کلمه «رویگر» در زبان فارسی به معنای شخصی است که شغل او ساخت یا تعمیر وسایل فلزی، بهویژه از جنس قلع و روی، است. این واژه از ترکیب «روی» به معنای فلز روی و پسوند «-گر» که به معنای شغل یا حرفه است، ساخته شده و به کسی اطلاق میشود که در زمینه کار با فلزات سبک مانند روی فعالیت میکند. رویگری حرفهای قدیمی در ایران است که بیشتر در گذشته رواج داشته و مربوط به ساخت ظروف فلزی، قلعکاری و تعمیر وسایل فلزی بوده است. رویگران معمولاً در بازارها و کارگاههای سنتی مشغول به کار بوده و خدماتی مانند سفیدکاری ظروف مسی یا ساخت ابزارهای فلزی ارائه میدادند. این شغل در فرهنگ سنتی ایران جایگاه ویژهای داشت و از آن بهعنوان یکی از حرفههای مهم در صنعت دستی فلزکاری یاد میشد. امروزه با پیشرفت تکنولوژی و استفاده از مواد مدرن، شغل رویگری کمتر دیده میشود، اما همچنان در برخی مناطق و بازارهای سنتی جایگاه خود را حفظ کرده است.
رویگر
لغت نامه دهخدا
روی گر. [ گ َ ] ( ص مرکب ) سفیدگر. آنکه با قلعی ظروف مسین را انداید و سفید کند. ( از یادداشت مؤلف ). صفار و قلعین گر. ( ناظم الاطباء ). آنکه ظروف فلزی را سفید کند. ( فرهنگ فارسی معین ): یعقوب لیث پسر روی گری بود. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 387 ).
فرهنگ معین
(گَ ) (ص ) ۱ - کسی که ظروف رویین می سازد. ۲ - کسی که ظروف فلزی را صیقل داده سفید می کند.
فرهنگ عمید
مسگر، صفار، سفیدگر.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنکه آلات رویین سازد صفار. ۲ - آنکه ظروف فلزی را سفید کند.
مسگر، سفیدگر، صفار
جمله سازی با رویگر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آل زید اندر ری وگرگان برآوردند سر هم خراسان را ستد یعقوب لیث رویگر
💡 پس خلیفه کس فرستادش که جای صلح هست رویگر بنهاد تیغ و پارهئی نان پیش دست
