«درخودماندگی» یا «اوتیسم» یک اختلال روانی است که به طور عمده بر روی ارتباطات اجتماعی و رفتارهای فرد تأثیر میگذارد. این اختلال معمولاً در دوران کودکی شناسایی میشود و میتواند در درجات مختلفی از شدت بروز کند. افراد مبتلا به درخودماندگی ممکن است در برقراری ارتباط با دیگران، درک احساسات و نشانههای اجتماعی، و همچنین در تعاملات اجتماعی دچار مشکل شوند. از ویژگیهای بارز درخودماندگی میتوان به رفتارهای تکراری، علاقهمندیهای محدود و عدم توانایی در برقراری ارتباط مؤثر اشاره کرد. این افراد ممکن است به فعالیتهای خاصی علاقهمند باشند و در آنها مهارتهای بالایی داشته باشند، اما در تعاملات اجتماعی و ارتباطات کلامی با چالشهایی مواجه شوند. درخودماندگی میتواند تأثیرات عمیقی بر زندگی فرد و خانوادهاش داشته باشد. با این حال، با حمایتهای مناسب، آموزش و درمانهای ویژه، بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال میتوانند مهارتهای اجتماعی و ارتباطی خود را بهبود بخشند و در جامعه به طور مؤثری مشارکت کنند.
درخودماندگی
فرهنگستان زبان و ادب
{autism} [روان شناسی] اختلالی روانی که شواهد نخستین آن در اوایل کودکی ظاهر می شود و کودک مبتلا در برقرار کردن ارتباط و تعامل اجتماعی و بازی کردن نقایص چشمگیری دارد
دانشنامه آزاد فارسی
رجوع شود به:اوتیسم
ویکی واژه
اختلالی روانی که شواهد نخستین آن در اوایل کودکی ظاهر میشود و کودک مبتلا در برقرار کردن ارتباط و تعامل اجتماعی و بازی کردن نقایص چشمگیری دارد.
جمله سازی با درخودماندگی
💡 اختلال در مهارتهای ارتباطی و وجود رفتار، علایق و فعالیتهای کلیشه ای، از عمدهترین نشانههای این اختلالها بهشمار میآید. اختلال در کارکرد فرد با توجه به سن عقلی و سطح رفتار تفاوت دارد. اختلالهای درخودماندگی، سندرم رت، فروپاشنده کودکی (از هم پاشیدگی کودکی)، و نشانگان آسپرگر از مهمترین اختلالهای فراگیر رشد بهشمار میآیند.
