خیبت

خیبت. [ خ َ ب َ ] ( ع اِمص ) خسران. زیان کاری. ( یادداشت مؤلف ). خیبة. || نومیدی. ناکامی. ناکامروایی. ( یادداشت مؤلف ): کفشگر در معرض تعارض دو حال سر تفکر بگریبان حیرت فرو برد حال قدیم از سفاهت و بدیها او را ترهیب و تهدید می نماید و غریمت خود یاد می کند خیبت و نومیدی مقرر می کند... ( از ترجمه محاسن اصفهان ). خیبت و نومیدی مقرر شد. ( از ترجمه محاسن اصفهان ).
خیبة. [ خ َ ب َ ] ( ع مص ) ناامید گردیدن. || زیان کار شدن. || کافر و ناسپاس گردیدن. || نرسیدن بمطلوب. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
خیبة. [ خ َ ب َ ] ( ع اِمص ) نومیدی. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- امثال:
الهیبة خیبة؛ چون بترسی بنومیدی بازگردی. ( منتهی الارب ).
- خیبة لزید؛ دعای بد است مر زید را. ( منتهی الارب ).

(خَ یا خِ بَ ) [ ع. خیبة ] (اِمص. ) ۱ - ناامیدی. ۲ - زیانکاری.

۱. ناامیدی.
۲. زیان کاری.

( مصدر ) نا امید گردیدن. ۲ - ناسپاس گشتن کافر شدن. ۴ - ناکامی ناامیدی. ۵ - زیانکاری.

ناامیدی.
زیانکا

💡 ز آفتاب به خیبت متاب رخ اهلی که بر تو نیز فتد سایه کرم خوشباش

💡 رحمت عمیم خاطر اقدس که حاوی هر نفس وشامل هر کس است جانب محرومان غایب گرفت و انصاف فرمود که باری چون الم مهجوری دارند ستم محرومی نبینند و با رنج و عذاب غیبت در ستر و حجاب خیبت نمانند؛ لاجرم باملای کتابی مبین اشارت رفت که موضوع آن نفس وجود همایون باشد ودر خور افهام خلق، اعلام رمز خفی کند و اعلان کنز مخفی نماید، محرمان غافل را مایة هوش شود و محرومان غایب را آویزه گوش.