انگشت گزیدن

انگشت گزیدن. [ اَ گ ُ گ َ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از تأسف و پشیمانی و ندامت و حیرت باشد. ( برهان قاطع ) ( از انجمن آرا ) ( از مؤید الفضلاء ). تأسف و پشیمانی و حیرت داشتن. ( ناظم الاطباء ). بتعجب یا از پشیمانی بدندان گرفتن انگشت. ( یادداشت مؤلف ):
صورتگر چین از حسد صورت خوبش
هم خامه شکسته ست و هم انگشت گزیده است.امیر معزی.عقل هم انگشت خود رامی گزد
زانکه جان اینجاست بیجان میروم.مولوی ( از انجمن آرا ).در خواب گزیده لب شیرین گل اندام
از خواب نباشد مگر انگشت گزیده.سعدی.بزیر تیغ تو از شرم ناشکیبایی
چو شمع میگزم انگشت زینهارخجل.سعدی ( از آنندراج ).

(اَ گُ. گَ دَ )(مص ل. )۱ - تأسف خوردن، حسرت خوردن. ۲ - حیرت داشتن.

( مصدر ) ۱ - تائسف خوردن پشیمان شدن. ۲ - حیرت داشتن متعجب شدن.

تأسف خوردن، حسرت خوردن.
حیرت داشتن.

💡 یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند

💡 ای دوست چنان بزی که بعد از مردن انگشت گزیدنی به یاران ماند

💡 از بسکه سخندانم هر گونه بگویم هستم گه و بیگاه بانگشت گزیدن

💡 رنجور شقاوت چو بیفتاد به یاسین لاحول بود چاره و انگشت گزیدن

💡 صاحبان قلم انگشت گزیدند همه زین رقمها که سر از خامه ی بیچون زده است