تیهور

تیهور. [ ت َ ] ( ع ص، اِ ) ( از «ت هَ ر» ) زمین رست و هموار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). زمین پست و هموار. || بیابان دشوار. ( منتهی الارب ). || مابین اعلای وادی و اسفل آن. || مابین اعلای کوه و اسفل آن. || مرد متکبر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بزرگ منشی. یقال: به تیه تیهور؛ اذا کان تایهاً. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || موج مرتفع دریا. || ریگ توده که آب اطراف آن را کنده باشد. ج، تیاهیر، تیاهِر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ریگ توده بلند و آنچه شکسته گردد از ریگ توده. ( منتهی الارب ).

زمین هموار زمین پست و هموار مرد متکبر

💡 قوچ و میش، کل و بز، آهو، پلنگ، کراز، گرگ، روباه، شغال، کاراکل، گربه وحشی، جغد، جوجه تیغی، کبک، تیهور، سارکپه، دلیچه، دال، پرندگان شکاری، افعی دماوندی، افعی شاخدار، گرزه مار، افعی اره‌ای، لاک‌پشت مهمیزدار، بزمچه و آگاما