آسمان‌جل

آسمان جل به طور کنایی به معنای فقر، آواره و بی‌خانمانی اشاره دارد. این اصطلاح به افرادی اطلاق می‌شود که به دلیل فقر و تنگدستی، تنها پوشششان آسمان است. فقر، که به عنوان تهیدستی یا تنگدستی نیز شناخته می‌شود، به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن فرد از نظر مالی و درآمدی به اندازه کافی برای تأمین نیازهای اساسی خود برخوردار نیست. این پدیده می‌تواند ناشی از عوامل و تأثیرات مختلف اجتماعی، اقتصادی و سیاسی باشد. آواره به فردی اطلاق می‌شود که برای مدت طولانی بی‌خانمان است و به عنوان ولگردی که از جایی به مکان دیگر می‌رود، شناخته می‌شود. این افراد معمولاً در طول سال به صورت پیاده سفر می‌کنند. واژه آواره در زبان فارسی به فردی اطلاق می‌شود که از مکانی طرد شده یا بدون سرپناه است. این واژه علاوه بر معانی لغوی خود، می‌تواند بار عاطفی و اجتماعی خاصی نیز به همراه داشته باشد.