آخریت

(قدیمی): آخرین بودن، بازپسین. نه اولویت مرا ابتدایی است و نه آخریت مرا انتهایی. «نجم‌رازی»

💡 وجود از اولیت و آخریت برونست این بود خود محض نسبت

💡 نه اولیت او را بود گه اول نه آخریت او را نهایتست و مآل

💡 خاتمة- شرف رتبۀ انسانی جهت مظهریت علم وقدرت و احدیت جمع و آخریت اول اقتضای تکلیف کرد، از آنکه فیض چون ازمبداء نزول فرماید تا به حاق وسط نرسد، عروج صورت نه بندد، که ظهور رتبه از هر یک از مظاهر لازم است و چون رتبت به کلیت به فعل آید، بعثت و تکمیل نفوس و دعوت به معاد صورت بندد: یا ایهاالرسول بلغ ما انزل الیک من ربک.

💡 چون مرد سفر در اولیت کند آخریت تاختن می‌آرد و چون سفر در صفت ظاهریت کند باطنیت سرمایه او بتاراج برمیدهد.

💡 اول اندر اولویت لاحق است آخر اندر آخریت سابق است