yellow journalism

💡 The mayor denounced the tabloids for practicing yellow journalism that twisted facts into attention-grabbing scandals.

شهردار، نشریات زرد را به خاطر روزنامه‌نگاری زردی که حقایق را به رسوایی‌های جذاب تبدیل می‌کنند، محکوم کرد.

💡 That column was cited in a Wall Street Journal opinion essay a month or so later accusing The Times of “a new kind of yellow journalism.”

حدود یک ماه بعد، در مقاله‌ای در وال استریت ژورنال به آن ستون اشاره شد و تایمز به «نوع جدیدی از روزنامه‌نگاری زرد» متهم شد.

💡 The documentary traced how yellow journalism helped inflame public opinion before the war.

این مستند نشان می‌داد که چگونه روزنامه‌نگاری زرد قبل از جنگ به شعله‌ور کردن افکار عمومی کمک می‌کرد.

💡 It also adds that "the AP has engaged in the lowest form of yellow journalism and should be held accountable by the American public and their elected officials."

همچنین اضافه می‌کند که «خبرگزاری آسوشیتدپرس در پست‌ترین شکل روزنامه‌نگاری زرد فعالیت داشته و باید توسط مردم آمریکا و مقامات منتخب آنها پاسخگو باشد.»

💡 If the yellow journalism of the 19th century can be defined by the sensationalistic “if it bleeds, it leads” mentality, pink slime is the opposite.

اگر روزنامه‌نگاری زرد قرن نوزدهم را بتوان با ذهنیت جنجالی «اگر خونریزی کند، منجر می‌شود» تعریف کرد، لجن صورتی برعکس آن است.

💡 Media scholars often cite yellow journalism as a cautionary tale about how sensational headlines can corrode public trust.

پژوهشگران رسانه اغلب از روزنامه‌نگاری زرد به عنوان یک داستان هشداردهنده در مورد چگونگی از بین بردن اعتماد عمومی توسط تیترهای جنجالی یاد می‌کنند.