Taínaron

💡 Told that there is no crematorium in Tainaron, she insists on knowing what happens to the rest of the bodies.

وقتی به او گفته شد که در تاینارون کوره‌ی سوزاندن اجساد وجود ندارد، اصرار کرد که بداند چه اتفاقی برای بقیه‌ی اجساد می‌افتد.

💡 A stone marker at Taínaron felt older than the sea.

یک نشان سنگی در تاینارون از دریا قدیمی‌تر به نظر می‌رسید.

💡 Wind at Taínaron pushes waves into restless braids.

باد در تاینارون امواج را به صورت گیسوان بی‌قرار درمی‌آورد.

💡 We read myths about Taínaron while gulls argued overhead.

ما افسانه‌های مربوط به تاینارون را می‌خواندیم در حالی که مرغ‌های دریایی بالای سرمان بحث می‌کردند.

💡 The narrator is guided by a friend, whom she knows as Longhorn, and as she encounters the city’s various denizens, she begins to reminisce about her life before she came to Tainaron.

راوی توسط دوستی که او را به نام لانگ‌هورن می‌شناسد، راهنمایی می‌شود و همزمان با مواجهه با ساکنان مختلف شهر، شروع به یادآوری خاطرات زندگی‌اش قبل از آمدن به تاینارون می‌کند.

💡 This sense of mingled strangeness and recognition reverberates through all of Krohn's work, most clearly in "Tainaron: Mail From Another City."

این حس آمیخته با غرابت و شناخت، در تمام آثار کرون، به ویژه در «تینارون: نامه‌ای از شهری دیگر» طنین‌انداز است.