Stuarts

💡 The tradition of lying in state stretches back to the time of the Stuarts — who reigned from 1603 to 1714 — when sovereigns lay in state for a number of days.

سنت دراز کشیدن در تخت سلطنت به زمان استوارت‌ها - که از سال ۱۶۰۳ تا ۱۷۱۴ سلطنت کردند - برمی‌گردد، زمانی که پادشاهان برای چند روز در تخت سلطنت دراز می‌کشیدند.

💡 Novels about the Stuarts glamorize courts but footnotes remind us of plagues and paperwork.

رمان‌های مربوط به استوارت‌ها، دادگاه‌ها را جذاب می‌کنند، اما پاورقی‌ها ما را به یاد طاعون و کاغذبازی می‌اندازند.

💡 They considered the Stuarts and their followers to be godless and corrupt, while they saw themselves as the chosen people.

آنها استوارت‌ها و پیروانشان را بی‌خدا و فاسد می‌دانستند، در حالی که خود را قوم برگزیده می‌دانستند.

💡 How out of place these dirty, tired travelers must have seemed at the Stuarts’ fine table.

این مسافران کثیف و خسته، چقدر سر میز مجلل استوارت‌ها، نامناسب و بی‌ربط به نظر می‌رسیدند.

💡 Britain had to turn to the Hanovarian George as King because they had run out of Stuarts; although Anne had 17 children only one survived infancy, and he died in 1700.

بریتانیا مجبور شد به جرج هانووری به عنوان پادشاه روی آورد زیرا خاندان استوارت دیگر در آن کشور نبودند؛ اگرچه آن ۱۷ فرزند داشت، اما تنها یکی از آنها از دوران نوزادی جان سالم به در برد و او نیز در سال ۱۷۰۰ درگذشت.

💡 The Stuarts loom large in classroom timelines where religion, revenue, and stubbornness collide.

استوارت‌ها در جدول زمانی کلاس درس، جایی که دین، درآمد و لجاجت با هم تلاقی می‌کنند، جایگاه ویژه‌ای دارند.