Signac

💡 Essays on Signac connect anarchist politics with artistic choices, dots arguing for community.

مقالاتی درباره سینیاک، سیاست آنارشیستی را با انتخاب‌های هنری مرتبط می‌کنند و در دفاع از جامعه استدلال می‌کنند.

💡 If you didn’t know jokes were told here, you would think this was a space where artists huddle to discuss the nuances between Seurat and Signac or where book clubs commune over cups of coffee.

اگر نمی‌دانستید اینجا جوک تعریف می‌شود، فکر می‌کردید اینجا فضایی است که هنرمندان دور هم جمع می‌شوند تا درباره تفاوت‌های ظریف بین سورا و سینیاک بحث کنند یا جایی که باشگاه‌های کتابخوانی با فنجان‌های قهوه با هم ارتباط برقرار می‌کنند.

💡 Signac painted light as mosaics, points gathering like whispered agreements into radiant scenes.

سینیاک نور را به صورت موزاییک نقاشی می‌کرد، نقاطی که مانند زمزمه‌های توافق، در صحنه‌هایی درخشان گرد هم می‌آمدند.

💡 The museum’s Signac glowed beside Seurat, neighbors in technique and stubborn patience.

سینیاک موزه در کنار سورا می‌درخشید، همسایه‌هایی در تکنیک و صبر سرسختانه.

💡 He was only in his 20s, but his method soon attracted followers of the caliber of Camille Pissarro, Paul Signac and, via Signac, Henri Matisse.

او تنها بیست و چند سال داشت، اما روش او خیلی زود پیروانی از هنرمندانی چون کامی پیسارو، پل سینیاک و از طریق سینیاک، هنری ماتیس را به خود جذب کرد.