Schumpeter

💡 Economists cite Schumpeter for “creative destruction,” the polite term for capitalism’s messy housekeeping.

اقتصاددانان از شومپیتر برای «تخریب خلاق» نقل قول می‌کنند، اصطلاحی مودبانه برای خانه‌داری آشفته سرمایه‌داری.

💡 Reading Schumpeter in a startup lounge feels like foreshadowing with beanbags.

خواندن آثار شومپیتر در یک سالن مخصوص استارتاپ‌ها مثل پیش‌بینی کردن با چشمانی گرد و غبارآلود است.

💡 Within a year of each other, Joseph Schumpeter coined the term "Ricardian vice," which you mentioned earlier, and Milton Friedman launched his campaign to revive it as a cardinal virtue.

به فاصله یک سال، جوزف شومپیتر اصطلاح «رذیلت ریکاردویی» را که شما قبلاً به آن اشاره کردید، ابداع کرد و میلتون فریدمن کمپین خود را برای احیای آن به عنوان یک فضیلت اساسی آغاز کرد.

💡 This is a great example of what the Austrian economist Joseph Schumpeter called “creative destruction.”

این نمونه‌ی بارزی از چیزی است که اقتصاددان اتریشی، جوزف شومپیتر، آن را «تخریب خلاقانه» می‌نامد.

💡 A seminar used Schumpeter to argue that innovation requires both freedom and floors.

در سمیناری از شومپیتر استفاده شد تا استدلال کند که نوآوری هم به آزادی و هم به بستر نیاز دارد.

💡 The Economist’s “Schumpeter” columnist notes that sanctimony accompanies such “financial do-goodery.”

ستون‌نویس «شومپیتر» اکونومیست خاطرنشان می‌کند که ریاکاری با چنین «خودنمایی‌های مالی» همراه است.