Sarum use

💡 The earliest Liturgy in general use in England was the book of Offices, "secundum usum Sarum," hence called the "Sarum Use," compiled by Osmund, Bishop of Salisbury, in 1078.

قدیمی‌ترین آیین عبادی که به طور عمومی در انگلستان مورد استفاده قرار می‌گرفت، کتاب مناصب، "secundum usum Sarum" بود که از این رو "Sarum Use" نامیده می‌شد و توسط اسموند، اسقف سالزبری، در سال ۱۰۷۸ گردآوری شده بود.

💡 Choirbooks following Sarum use organize liturgy with regional flavor, proof that universals often travel wearing local shoes.

گروه‌های کر پیرو ساروم، مراسم مذهبی را با حال و هوای منطقه‌ای سازماندهی می‌کنند، که گواه این است که افراد جهانی اغلب با کفش‌های محلی سفر می‌کنند.

💡 Scholars reconstruct Sarum use from fragments, harmonizing variants into serviceable practice.

محققان کاربرد ساروم را از روی قطعات بازسازی می‌کنند و انواع مختلف آن را در قالب عملی کاربردی هماهنگ می‌سازند.

💡 But the first of these days had no Octave in the Sarum or the Roman Use: the second has an Octave in the Roman Use, but had none in the Sarum Use.

اما اولین روز از این روزها هیچ اکتاو در ساروم یا کاربرد رومی نداشت: دومی در کاربرد رومی یک اکتاو دارد، اما در کاربرد ساروم هیچ اکتاو نداشت.

💡 As was said in the paragraph on the History of the Communion Service, it is chiefly taken from the "Sarum Use."

همانطور که در پاراگراف مربوط به تاریخچه مراسم عشای ربانی گفته شد، این مراسم عمدتاً از «استفاده از ساروم» گرفته شده است.

💡 A parish revived Sarum use for a feast day, incense and chant reshaping acoustics into hospitality.

یک کلیسا استفاده از ساروم را برای یک روز جشن احیا کرد، عود و سرودخوانی، آکوستیک را به مهمان‌نوازی تبدیل کرد.