roman-fleuve

💡 Critics praised the third volume of her roman fleuve for transforming minor characters into lenses that refract the era’s anxious light.

منتقدان جلد سوم رمان «رودخانه‌ی رومی» او را به خاطر تبدیل شخصیت‌های فرعی به عدسی‌هایی که نور مضطرب آن دوران را می‌شکنند، ستودند.

💡 Readers of a roman fleuve accept digressions as the price of intimacy, trading tidy arcs for lives sprawling in plausible, sometimes maddening complexity.

خوانندگان رمان‌های عاشقانه، گریز از موضوع را به عنوان بهای صمیمیت می‌پذیرند و قوس‌های مرتب را با زندگی‌هایی که در پیچیدگی‌های باورپذیر و گاه دیوانه‌کننده گسترده شده‌اند، معاوضه می‌کنند.

💡 I’ve a sneaking suspicion that Lee Child’s Reacher novels, with their affectless prose and numbed heroics, may end up being understood as a great, experimental roman-fleuve of our time.

من به طور پنهانی مشکوکم که رمان‌های ریچر لی چایلد، با نثر بی‌احساس و قهرمان‌بازی‌های بی‌حس و حالشان، ممکن است در نهایت به عنوان یک رمان-فلوئور بزرگ و تجربی زمانه‌ی ما درک شوند.

💡 The author’s planned roman fleuve promised to follow one family across wars, betrayals, and small dinners where history tastes like overcooked peas.

رمان «فلو»ی (Fleuve) که نویسنده در نظر داشت، قرار بود داستان یک خانواده را در میان جنگ‌ها، خیانت‌ها و شام‌های کوچکی دنبال کند که در آن‌ها تاریخ طعم نخودفرنگیِ بیش از حد پخته شده می‌دهد.