epistolary novel

💡 An epistolary novel tells its story through letters, journals, or other first-person documents.

رمان نامه‌نگاری داستان خود را از طریق نامه‌ها، خاطرات یا سایر اسناد اول شخص روایت می‌کند.

💡 Part of the problem is it’s an epistolary novel, a genre that’s effective because what characters hide is as revelatory as what they reveal.

بخشی از مشکل این است که این یک رمان نامه‌نگاری است، ژانری که مؤثر است زیرا آنچه شخصیت‌ها پنهان می‌کنند به همان اندازه آنچه آشکار می‌کنند، افشاگرانه است.

💡 Barth also challenged literary conventions in his 1979 epistolary novel “Letters,” in which characters from his first six novels wrote to each other, and he inserted himself as a character as well.

بارت همچنین در رمان نامه‌نگاری خود در سال ۱۹۷۹ با عنوان «نامه‌ها» که در آن شخصیت‌های شش رمان اولش به یکدیگر نامه می‌نوشتند و خود را نیز به عنوان یکی از شخصیت‌ها وارد داستان می‌کرد، قراردادهای ادبی را به چالش کشید.

💡 The epistolary novel flourished in the 18th century, capturing personal emotions with unparalleled immediacy.

رمان‌های نامه‌ای در قرن هجدهم رونق گرفتند و احساسات شخصی را با فوریتی بی‌نظیر به تصویر می‌کشیدند.

💡 A contemporary epistolary novel might mix chat logs, screenshots, and traditional letters seamlessly.

یک رمان نامه‌نگاری معاصر می‌تواند گزارش‌های چت، اسکرین‌شات‌ها و نامه‌های سنتی را به طور یکپارچه با هم ترکیب کند.

💡 Critics praise the epistolary novel for its layered perspectives and unreliable narrators.

منتقدان این رمان نامه‌نگارانه را به خاطر دیدگاه‌های چندلایه و راویان غیرقابل اعتمادش ستایش می‌کنند.