retributivism

💡 Philosophers who defend retributivism argue that desert matters, even when deterrence is uncertain.

فیلسوفانی که از تلافی‌جویی دفاع می‌کنند، استدلال می‌کنند که حتی زمانی که بازدارندگی نامشخص است، اصل برائت اهمیت دارد.

💡 Critics of retributivism ask whether punishment without repair simply teaches better hiding.

منتقدانِ تلافی‌جویی می‌پرسند که آیا مجازات بدون جبران، صرفاً پنهان‌کاریِ بهتر را آموزش می‌دهد؟

💡 “This is a country largely focused on retributivism as a basis for punishment,” she continued.

او ادامه داد: «این کشوری است که عمدتاً بر تلافی‌جویی به عنوان مبنای مجازات تمرکز دارد.»

💡 At the press conference that follows, the commissioner stands before the media with drugs and money in front of him and declares in the language of classic expressive retributivism:

در کنفرانس مطبوعاتی که پس از آن برگزار شد، کمیسر در حالی که مواد مخدر و پول در مقابلش بود، در مقابل رسانه‌ها ایستاد و با زبان کلاسیکِ تلافی‌جوییِ بیانی اعلام کرد:

💡 To avoid these perceived moral failings of utilitarianism, retributivism envisions the state as a neutral and dispassionate actor who imposes punishment only as a moral imperative of society.

برای جلوگیری از این کاستی‌های اخلاقیِ مفروضِ فایده‌گرایی، سزاگرایی دولت را به عنوان بازیگری بی‌طرف و بی‌غرض تصور می‌کند که مجازات را تنها به عنوان یک الزام اخلاقی جامعه اعمال می‌کند.

💡 The seminar traced retributivism from Kant to modern courts, then asked who benefits when theory meets budget.

این سمینار، سزاگرایی را از کانت تا دادگاه‌های مدرن دنبال کرد، سپس این سوال را مطرح کرد که وقتی نظریه با بودجه همخوانی دارد، چه کسی سود می‌برد.