resumptive pronoun

💡 The script used a resumptive pronoun to capture authentic rhythms without confusing viewers.

فیلمنامه از ضمیر اشاره استفاده کرده بود تا ریتم‌های اصیل را بدون گیج کردن بینندگان به تصویر بکشد.

💡 Teachers can contrast a relative clause with and without a resumptive pronoun to show why prescriptivism sometimes misses how people actually speak.

معلمان می‌توانند یک جمله‌واره‌ی موصولی را با و بدون ضمیر موصولی مقایسه کنند تا نشان دهند که چرا تجویزگرایی گاهی اوقات نحوه‌ی صحبت کردن واقعی مردم را نادیده می‌گیرد.

💡 In some dialects, a resumptive pronoun bridges long gaps—“the book that I don’t know where it is”—keeping syntax from snapping.

در برخی گویش‌ها، ضمیر اشاره فاصله‌های طولانی را پر می‌کند - «کتابی که نمی‌دانم کجاست» - و مانع از اختلال در نحو می‌شود.