presentationalism

💡 Critics accused the exhibit of presentationalism, privileging surface over substance in ways that photographed well.

منتقدان این نمایشگاه را به نمایش‌گرایی متهم کردند، که به شیوه‌هایی که به خوبی عکاسی می‌شدند، به ظاهر بر محتوا اولویت می‌داد.

💡 The film’s presentationalism felt deliberate, a mirror for an era obsessed with looking like meaning.

سبک ارائه فیلم عمدی به نظر می‌رسید، آینه‌ای برای دورانی که وسواسش بر معنا و مفهوم بود.

💡 In policy debates, presentationalism trades hard choices for scripted moments and applause lines.

در مناظرات سیاسی، نمایش‌گرایی جای انتخاب‌های دشوار را با لحظات از پیش تعیین‌شده و جملات تشویق‌آمیز عوض می‌کند.