permadeath

💡 As a non-roguelike-lover, Hades took the biggest thing that I really don’t like about roguelikes—the permadeath—and made it into something to look forward to.

به عنوان کسی که عاشق بازی‌های روگ‌لایک نیست، هادس بزرگترین چیزی که در بازی‌های روگ‌لایک دوست ندارم - یعنی مرگ دائمی - را برداشته و آن را به چیزی تبدیل کرده که مشتاقانه منتظرش هستم.

💡 In the standard mode the game still features permadeath, so you have to be careful.

در حالت استاندارد، بازی هنوز هم شامل مرگ دائمی است، بنابراین باید مراقب باشید.

💡 In roguelikes, permadeath raises the stakes so every choice hums with consequence and storytelling.

در بازی‌های روگ‌لایک، مرگ دائمی (permadeath) حساسیت بازی را بالا می‌برد، بنابراین هر انتخابی با پیامد و داستان‌سرایی همراه است.

💡 The older Fire Emblem games were famous for permadeath, which is the video game term for, uh, death.

بازی‌های قدیمی‌تر Fire Emblem به خاطر permadeath معروف بودند، که اصطلاح بازی‌های ویدیویی برای، آه، مرگ است.

💡 Designers tweaked permadeath with legacy unlocks, softening heartbreak without erasing tension.

طراحان، مرگ دائمی را با قفل‌گشایی‌های قدیمی تغییر دادند و بدون از بین بردن تنش، دلشکستگی را تسکین دادند.

💡 Players who embrace permadeath often report deeper focus, because repetition becomes learning, not just grind.

بازیکنانی که مرگ دائمی را می‌پذیرند، اغلب تمرکز عمیق‌تری را گزارش می‌دهند، زیرا تکرار به یادگیری تبدیل می‌شود، نه فقط سخت کار کردن.